Terör, 'suçlu' ile sistem arasında bir etkileşimdir: Sistemin dışında olanın içinde olana saldırısı. Böyle bir durumda, bilimsel değerlendirmenin -kimilerine göre nafile biçimde- aranan koşulu olan nesnelliği sağlamak güçleşir: Sistemin dışında olanın, örneğin teröristin söylemi, doğası gereği sistem içerisinde kendiliğinden seslendirilemez, ancak sistem içi bir öznenin dolayımı ile seslendirilebilir. Bu dolayım, genellikle aracı öznenin -yerleşik medya, teröristin davasına sempati duyan ama sistem içinde kalan muhalifler gibi- kendisi ile 'öteki' arasına istekli veya isteksiz mesafe koyması ile gerçekleşir. Böylece sistem dışının söylemi, kendisini etrafını kaplayan sistem içi söylemden ayıran tırnak işaretleri içerisinde, organik öznesinden ayrı düşmüş, 'boş' bir konuşma baloncuğuna dönüşür. Buna alternatif olarak aracı, sistem dışının söylemini öznesinin sistem tarafından algılanan veya kamuoyuna algılatılmak istenen yansımasına sıkı sıkıya bağlaya da bilir: Şeytan yüzlü 'öteki'nin şeytani sesinden kötülük dolu sözcükler.